Solmizacja. Jeśli spotkaliście się z tym słowem, ale niekoniecznie wiecie, czego dotyczy lub szukacie konkretnych informacji, to ten artykuł jest właśnie dla Was. Przeczytacie w nim czym jest solmizacja, w jakich sytuacjach ją stosujemy, kiedy powstała i jakie są jej rodzaje. Zaznaczam, że temat jest ściśle związany z muzyką.
Solmizacja – co to takiego?
Solmizacja jest rodzajem nazewnictwa dźwięków za pomocą sylab: do, re, mi, fa, sol, la, si. Wybranym wysokościom dźwięków przypisane są kolejne sylaby.
Do czego służy solmizacja?
Solmizacja służy do odczytywania nut. Stosuje się ją do śpiewu i rozwijania słuchu muzycznego.
Kiedy powstała solmizacja?
Solmizację opracował w XI wieku Guido z Arezzo – włoski mnich i teoretyk muzyki. Przypisuje się jemu udoskonalenie dotychczasowego zapisu nutowego i opracowanie nowej metody nauki śpiewu – solmizacji.
Guido uważał, że ówcześni (średniowieczni) mnisi stanowczo za dużo czasu poświęcają na zapamiętywanie (nawet setek!) melodii. W celu usprawnienia nauki śpiewu ustalił szereg sześciu dźwięków – tzw. skalę sześciodźwiękową. Poszczególne dźwięki nazwał pierwszymi zgłoskami kolejnych wierszy hymnu na cześć św. Jana:
Ut queant laxis
Resonare fibris
Mira gestorum
Famuli tuorum
Solve polluti
Labii reatum,
Sancte Iohannes.

Więcej szczegółowych informacji na temat Guido i jego traktatów znajduje się pod tym linkiem.
A zatem dzięki Guidonowi zostało ustalonych sześć dźwięków i ich sześć nazw.

W XVI wieku Anzelm z Flandrii połączył pierwsze litery ostatnich słów hymnu (Sancte Ioannes), co utworzyło sylabę „SI”. Anzelm zastosował ją jako nazwę kolejnego dźwięku dołączonego do skali opracowanej przez Guido. Natomiast w XVII w. Giovanni Battista Doni zastąpił sylabę „ut”, sylabą „do”, która jest wygodniejsza do śpiewania i pochodzi od jego nazwiska.
W ten sposób na przestrzeni wieków powstała solmizacja, która jest obecnie znana i stosowana.
Czym różni się solmizacja od nazw literowych?
Nazwy literowe nut to system nazewnictwa dźwięków za pomocą liter alfabetu, adekwatny do solmizacji.
Nazw literowych używa się zazwyczaj w nauce gry na instrumencie i teorii muzyki, pozwalają na dokładne wskazanie tonacji utworu, np. C-dur, g-moll, itp.
Natomiast solmizacja jest wygodniejsza do śpiewania, dlatego jest stosowana w nauce śpiewu i ćwiczeniach głosowych.
Rodzaje solmizacji
Solmizację możemy podzielić na dwie metody:
- Metoda absolutna (inaczej zwana „ze stałym do”) – dźwięk „do” jest zawsze przypisany konkretnej wysokości dźwięku, tzn. „do” jest równoznaczne z dźwiękiem „c”.
- Metoda relatywna (inaczej zwana „z ruchomym do”) – dźwięk „do” jest zmienny i odnosi się do pierwszego stopnia wybranej tonacji.
Kto korzysta z solmizacji?
Założeniem twórcy solmizacji było ułatwienie poznawania nazw dźwięków oraz przyspieszenie procesu nazewnictwa dźwięków. Od początku istnienia solmizacja była stosowana do ćwiczeń głosowych. Obecnie w Polsce w szkolnictwie muzycznym uczniowie poznają zarówno solmizację, jak i nazwy literowe nut. Na zajęciach teoretycznych i chóralnych nadal stosuje się nazwy solmizacyjne dźwięków (z użyciem metody absolutnej).
Natomiast podczas nauki gry na instrumentach najczęściej pracuje się z wykorzystaniem literowych nazw dźwięków. Ta metoda jest wygodniejsza dla instrumentalistów i lepiej odnosi się do określania tonacji poszczególnych utworów, bądź określeń tonacji akordów.
Natomiast w wielu krajach, w edukacji muzycznej stosuje się wyłącznie, bądź głównie solmizację. Jest tak m.in. we Francji, Włoszech, Portugalii, Brazylii, Argentynie, krajach bliskowschodnich, a nawet w muzyce perskiej.
Co to jest solfeż i co ma wspólnego z solmizacją?
Solfeż to metoda nauki muzyki, która rozwija umiejętności słuchowe i czytania nut z użyciem solmizacji. Śpiewanie ćwiczeń głosowych – tzw. solfeżowych wpływa na doskonalenie intonacji śpiewu, pogłębia muzykalność i wyobraźnię muzyczną, ale przede wszystkim kształtuje słuch. Rozwija umiejętność świadomego słyszenia, zapamiętywania i rozumienia struktur melodycznych oraz relacji między dźwiękami.
Solmizacja to narzędzie, a solfeż to cała praktyka.
Jak zapamiętać nazwy solmizacyjne?
Jeśli tematyka nazewnictwa dźwięków Was zainteresowała polecam przeczytać artykuł “Jak czytać nuty? Wprowadzenie”. Znajdziecie w nim propozycje zabaw i książek, które pomogą Wam w nauce, bądź utrwaleniu nazw nut – zarówno nazw literowych, jak i solmizacyjnych.
Natomiast jeśli już znacie nazwy nut to polecam zabawy z muzycznymi kartami do gry „Piotruś”. Przeczytacie więcej o nich tutaj: Jak grać w Piotrusia z nazwami nut? Poznaj pięć propozycji!, a pod tym linkiem możecie je kupić.












W muzyce należy dążyć do maksymalnego, możliwego ograniczenia czasu potrzebnego do pracy nad utworem. W wielu ośrodkach pielęgnujacych solmizację relatywną odeszło sie od sol na rzecz so i, co już zdecydowanie korzystniejsze odejście od dźwięku si na rzecz ti.
Otóż, gdy namy sobie podpisać nazwy solmizacyjne zawsze szybciej to zrobimy podpisując poszczególne dźwięki czyli stopnie gamy przy pomocy jednej litery np. d, r, m, f, s,l, t ,d. Gdybyśmy pozostali przy dźwięku si zamiast ti, to nie moglibyśmy zapisywac tego przy pomicy hednej litery, nie wiadomo czy s to sol czy si.
Wydaje się to bardzo logiczne.
Hest jeszcze jeden wzglad praktyczny, mianowicie w praktyce, gdy jest dosyć dużo nut, dosyć gęsta faktura , a do tego jest jeszcze podpisany tekst słowny, podpisanie przy pomocy jednej litery znacznie mniej zaciemnia obraz partytury.
Tak więc zdecydowanie d, r, m, f, s, l, t, d.